Het verhaal van Gerard

 

Het Nederlands Familierecht heeft geen antwoord op de hedendaagse problematiek

van ouderonthechting en vervreemding veroorzaakt door pathogene ouders.

Nederlandse tekst onder de engelse tekst.

"I am one of the fathers in the documentary and experienced how judges were unable to prevent increasing damage for my son, also how the situation became irreversible.

 

Family Law in Holland is widely interpretable when it comes to the rights of children and their parents. Even Children's Rights can be ignored or manipulated because of a lack of enforcement of the court orders by police authority in Holland.

 

Every year, around 16.000 children in Holland loose contact with one parent because Family Law says both parents are responsible for the problems, while it is only one parent that refuses to collaborate. In this traject, even forensic mediation is an easy job for an unwilling person. In the event of a negative outcome, both parents are held responsible. The negative outcome is thus positive for the refusing parent

In Dutch Family Law the Truth seems to be irrelevant, even if one party clearly undermines the truth. Therefor the Dutch system fails in many ways. 

 

Alienating parents have far more tools than alienated parents. They are able to thoroughly brainwash a child in a week, changing it's attitude and induce complete lost of faith in the other parent because this parent is unable to meet or see the child. 

 

  "Just wait until he is 12, you will never see your son again!"

 

A few years before my son was taken to a psychiatrist with major emotional problems. His mother had kept the child away from his father since they divorced. Traumatized by men in the Arab world in childhood she is unable to cooperate with men. Since our divorce she told me to never talk to me again and all communication had to go through lawyers.

 

Since november 25, 2016 I haven't seen or talked to my son. Eleven at that time he was illegally taken by his mother, brainwashed in Paris a few weeks later, and completely changed his attitude, accusing his father of domestic fight and mistreatment, things that never happened. In subsequent proceedings, the mother did not comply with the judgment. 

Few months later child protection council noted split loyalty but the judge decided to hear the boy who convinced the judge that he did not want to see or meet his dad no more.

 

For alienated parents the primal instinct is to protect their child. They are severely affected. A child with a pathogenic parent is encouraged to reject the relationship with the other parent, having a [transgenerational] coalition against the other parent rejecting and excluding shared parenthood.

 

A pathogenic parent is a psychologically damaged person 

projecting his/hers personal emotions on the child and ex-partner.

 

I will always love my son and his mother dearly, but I do not accept their motives. I will always be there to clarify misunderstandings because life is too short to waste!

 

 Gerard

 

 "Ik ben een van de vaders in de documentaire en heb ervaren hoe rechters onmachtig waren om de schade m.b.t. ouderonthechting te beperken waardoor de situatie met mijn zoon onomkeerbaar werd.

 

Het Nederlands familierecht blijkt breed interpreteerbaar als het gaat om de rechten van ouders en kinderen. Zelfs kinderrechten kunnen worden genegeerd omdat de handhaving van rechterlijke uitspraken zelden wordt uitgevoerd en vaak achterwege blijft.

 

Elk jaar verliezen ongeveer 16.000 kinderen het contact met één van hun ouders omdat het familierecht beide ouders verantwoordelijk houdt voor problemen die slechts door één ouder worden veroorzaakt, de pathogene ouder welke medewerking weigert.

 

In zo'n traject is zelfs forensische bemiddeling een makkelijke klus voor de weigerende ouder. Bij een negatief resultaat worden beide ouders immers verantwoordelijk gehouden. Het negatieve resultaat is dan positief nieuws voor de weigerende ouder.

 

Het draait in het familierecht niet om waarheid en juist daarom faalt het Nederlandse systeem op veel vlakken. Juist de uiteindelijk door het kind verstoten ouders zijn daarvan de dupe.

 

Ouderonthechting heeft oudervervreemding en ouderverstoting tot gevolg en zou in het strafrecht thuishoren omdat het (psychische kinder-)mishandeling is.

 

Vervreemdende ouders hebben veel meer instrumenten dan de verstoten ouders. Ze zijn in staat om een kind binnen een week grondig te hersenspoelen, van mening te doen veranderen en het vertrouwen in de andere ouder volledig te ondermijnen. Dat is niet al te moeilijk zolang het kind nog jong is en er niemand is die de kwaadwillende "liefhebbende" ouder tegengas geeft.

 

  'Wacht maar tot hij 12 is, je zult je zoon nooit meer zien!'

 

Een paar jaar vóór mijn definitieve afscheid met mijn zoon werd hij door zijn moeder naar een psychiater werd gebracht wegens grote emotionele problemen. Zijn moeder had hem, sinds we waren gescheiden, enkele maanden bij me weg gehouden. Als klein kind, afkomstig uit de Arabische 'mannen'-wereld was zij beschadigd door het geweld wat ze had meegemaakt. Sindsdien heeft ze altijd moeite gehad om met mannen samen te werken. Bij onze scheiding zei ze dan ook dat ze nooit meer met me zou praten waardoor alle communicatie via advocaten moest verlopen. Het vervolg kun je je voorstellen als je kinderen hebt en afspraken maken nodig is.

 

Ik dacht dat het Nederlands rechtssysteem de vele verzinsels en grove leugens over mij en ons verleden wel zou ontmantelen, maar ik bleef verbaasd over het gemak waarmee allerlei instanties 'rook interpreteerden als vuur' en mijn ouderschap al snel aan banden legden. Aan waarheidsvinding wordt niet gedaan, een groot misverstand en hiaat.

 

Het vervolg startte op 25 november 2016. Sinds die dag zag of sprak ik mijn zoon niet meer. Die dag op zijn elfde, werd hij illegaal (volgens de omgangsregeling zou hij bij mij zijn) meegenomen door zijn moeder. Een paar weken later naar Parijs gebracht en gehersenspoeld. Sindsdien is zijn houding naar mij beschuldigend geworden, later agressief. Of dat zo is kan ik niet verifiëren. Geen enkele uitspraak van een rechter werd door de moeder opgevolgd. Er stond trouwens geen enkele handhaving tegenover.

 

Enkele maanden later merkte de Raad voor Kinderbescherming op dat het loyaliteit-conflict voor mijn zoon was verergerd naar gespleten loyaliteit. De rechtbank besloot de jongen evenwel te horen. Hij overtuigde de rechtbank dat hij zijn vader niet meer wilde ontmoeten.

 

Ouders hebben als oerinstinct dat ze hun kind willen beschermen. Verstoten ouders hebben het hiermee moeilijk.

 

Een kind met een pathogene ouder [de psychisch beschadigd persoon die zijn / haar persoonlijke emoties op het kind en de ex-partner projecteert] wordt aangemoedigd om de relatie met de andere ouder af te wijzen en een [transgenerationele] coalitie te vormen tegen de andere ouder om gedeeld ouderschap af te wijzen en uit te sluiten.

 

Ik zal altijd van mijn zoon en zijn moeder houden, maar accepteer hun motieven niet.

En zal er altijd zijn om misverstanden op te helderen; het leven te kort is om te verspillen!

 

 Gerard