Drie vaders die het contact met hun kind hebben verloren doordat de moeder het kind de omgang onmogelijk heeft gemaakt doen hun verhaal in de documentaire 'Verstoten Vaders'. De drie verhalen vertonen onafhankelijk van elkaar opvallend veel overeenkomsten. Lees de verhalen van Armand,  Deepak en Gerard.

Het weghouden bij de andere ouder en diens familie door één ouder resulteert in frustratie en psychische problemen voor een kind, wat in feite onmogelijk wordt gemaakt een belangrijk deel van de eigen identiteit te ontwikkelen middels de familiebanden.

 

Ouderverstoting is Nederland een onderbelichte vorm van kindermishandeling. Zowel de politiek als jeugdzorg, RvdK en rechterlijke macht laten zich vaak misleiden en zien de ernstige gevolgen slechts pas na langere tijd: ouderverstotingsgedrag bij kinderen.

Het kind is slachtoffer van het gedrag van één ouder richting kind.

 

Te vaak wordt er bij vechtscheidingen onterecht gedacht dat beide ouders verantwoordelijk zijn voor de oorzaak van het ouderverstotingssyndroom (PAS). De realiteit leert anders.

 

De oorzaak hiervan is het primaire ouderverstotingsgedrag van de gijzelende ouder, wat niet wordt herkend en niet in adviezen wordt opgenomen, waarmee ook de benodigde maatregelen om het familieleven en familiebanden van het kind te beschermen niet worden getroffen.

 

Vanuit loyaliteit naar de ouder (meestal moeder) bij wie het kind woont en volledig afhankelijk van is, zal het kind een afstotende houding ontwikkelen richting de elders wonende vader wanneer deze moeder de vader verstoten heeft (primair) en dat laat horen, voelen en merken aan het kind (secundair). Het kind zal hierop afwijzend gedrag naar de vader tonen, wat zelfs tot geweldsuitbarstingen jegens de vader (uit pure frustratie) kan komen . 

 

Door deze gedwongen vervreemding tussen kind en vader (die steeds meer een 'vreemde' voor het kind is geworden) wordt het kind gedwongen tot vervreemding van de ouder en diens familie.

 

Van deze ouder (meestal de vader), die toch niet meer aanwezig is en actief wordt weggehouden, valt niets te vrezen en kan gemakkelijk negatief over gepraat. Een moeder met dezelfde negatieve houding richting de vader zal dit gedrag niet corrigeren en in feite dus belonen. Het kind streeft naar waardering van de ouder waar het 't meest afhankelijk van is.

 

De eigen ontwikkelde negatieve inbreng in de houding en gedrag van het kind richting de verstoten ouder kan tot gevolg hebben geweld, crimineel gedrag, verslaving, etc : een symptoom van het ouderverstotingssyndroom.

 

Bron: Parental Alienation Syndrome) (ref. prof. R.Gardner, www.rgardner.com) (ref: Dr. Douglas Darnell, PhD.; prof H. van Gijseghem; prof. G.P. Hoefnagels).